over de Milena  |  voorbije projecten  |  komende projecten  |  filmarchief  | agenda

lezingen |  teksten | weblinks |  contact  |  home

Op zondag 24 september 2006 organiseerde Marianne Turck van vzw 'Het betoverd bos' samen met the Milena principle een artistiek gebeuren dat hoofdzakelijk bestond uit performances. Beide organisaties vonden elkaar in een gemeenschappelijk project.

De kunstenaars van the Milena, Geert Vermeire, Filip Van de Velde en Stefaan van Biesen hernamen in een gewijzigde vorm een aantal performances die ze reeds in Nederland, België en Duitsland hadden uitgevoerd.  

De bezoekers worden uitgenodigd te participeren aan het gebeuren dat vaak slechts 24 uur duurt, zij maken de tentoonstelling door hun aanwezigheid volledig. Niet alleen gaat het om tonen, ook gaat het om performances die in interactie met publiek en de kunstenaars onder elkaar ontstaan. 

Het lichaam wordt een gedachtendrager, een beeld in de ruimte. Een beeld dat je aanraakt met de ogen. Het is een handeling die troost en beroert.

Met het lichaam worden ruimtes gecreëerd, een menselijk veld waar de bezoeker zich in kan bewegen.

Performances zijn bewegende menselijke velden, waarin je als bezoeker aan participeert, mee resoneert en bewogen wordt.  Een driedimensionaal beeld waar je als bezoeker jezelf ontmoet.

‘Jeden Mensch ist ein Künstler’ (Joseph Beuys).

In deze performance ervaart de bezoeker bij het binnenkomen van het huis de protagonisten bijna tastbaar. Zoals ze met elkaar verbonden zijn zo worden twee werelden met elkaar verbonden.

Het obstakel is tegelijkertijd een uitnodiging om mee te participeren. Sommigen zullen het zien als een mogelijkheid om van de ene ruimte naar de andere te gaan. Beide protagonisten staan net buiten het huis, maar tegelijkertijd staan ze op de drempel kijkend naar wat hen verbindt. Ze staan zowel binnen als buiten. Hun verbondenheid is als een snijlijn door het huis. De performance creëert een passage. De bezoeker moet bijna fysisch langs de protagonisten, die obstakels lijken, maar toch opening creëren.

Binnen the Milena wordt er een groot belang gehecht aan het maken van notities. Reisnotities, tekenen en schrijven, zijn belangrijk in het onderweg zijn.  In de inkomgang van het oude huis werden de reisnotities, die gemaakt waren in Berlijn en Amsterdam 2006 tijdens het 'Gepäckträger-project', getoond. Tevens werd een van de kamers vol getekend en beschreven door Geert Vermeire en Stefaan van Biesen. Dit ter plaatse maken is ook een vorm van onderweg zijn. Het nomadische aspect van kunst creëren met hetgeen dat voorradig is. Men tekent een innerlijke reis vanuit het onderweg zijn. Ze zijn bezoekers die sporen nalaten.

Wie het pad bewandeld naar de open ruimte naast het huis wordt uitgenodigd om een nieuw pad te volgen. Het is een spiralend pad dat je leidt naar zijn centrum, een pad naar binnen. Een draad is als een breekbaar spoor dat naar een andere natuurlijke weg leidt. Hier vindt de bezoeker een pad dat gedragen is door zijn voorgangers. Hierbij wordt hij uitgenodigd om een bijzondere gedachte te verbinden aan deze zichtbaar geworden tijdslijn. De gedachten op deze lijn staan voor gekristalliseerde ervaringen tijdens de tocht.

Door de spiraal wordt de bezoeker uitgenodigd tot een individuele zoektocht naar zijn eigen centrum.  De spiraal is reeds sinds oude tijden een inwijdingsritueel. In dit gebeuren wordt de bezoeker uitgenodigd via een wandeling deel te worden van het werk. Hij stapt letterlijk in het werk. Hij is niet alleen bezoeker maar tevens maker van het uiteindelijke resultaat. Het is een proces waarin de bezoeker verbinding vindt.

De ‘zoem’performance, een werk bestaande uit zoemklanken wordt uitgevoerd door het passerende publiek dat wordt gevraagd deel te nemen gaat om verbinding, samenhorigheid, in een klankentaal wordt een brug met de natuur gelegd, het is een communicatie met en vanuit voelen, het creëren van een woordeloze en gemeenschappelijke ruimte van verbinding. Als een open plek waar mensen onderweg elkaar vinden. Het vindt in het hier en nu plaats, kan niet worden vastgehouden, het passeert, verdwijnt onherroepelijk tijdens de creatie en suggereert hier mee ook weer ons onderweg zijn op een pad, verbonden maar steeds in beweging.

Een uitnodiging tot deelname aan Bewegend beeld zette aan tot een beweging in gedachten.  Ik verkoos een nieuwe geluidsinstallatie te maken met levende modellen. De bezoeker van een tentoonstelling beweegt zich in de expo-site. Hij consumeert het ene beeld na het andere. Dans-t-U? speelt in op de beweging en grijpt in op de vrije wil van de beschouwer. Danst u of danst u niet? Are you in or are you out? De bezoeker kan vol-ledig opgaan in het werk. Dit betreft de hoogste ambitie van elke kunstenaar.

“De ‘ziener’ is hij die de eenheid betreedt en zijn subjectiviteit geheel laat verdwijnen in het object dat hem omringt – hij ziet geheel af van zijn eigen mondigheid en wacht af tot iets hem aanspreekt in een taal die niet de zijne is.” (Patricia de Martelaere)

Het betreft zien en niet-zien.

Beeldende kunst met een tijdsverloop en een stem van een onzichtbare man. Een multimediaal environment die de fundamentele parameters van de kunst: tijd en ruimte ondervraagt, onderzoekt, aftast. De tentoonstelling wordt een tentoonstemming Een reële beweging in een werkelijke ruimte.

Marianne Turck nodigt the Milena uit, the Milena nodigt een nieuwe kunstenaar uit met zijn bewegende beelden in hun ruimte.

Een video van Johan Louncke. Een toevallige opname tijdens zijn rondreis in Sri Lanka, een olifantra.

top

terug