over de Milena | voorbije projecten | komende projecten | filmarchief | agenda
the Milena principle [ Magdalenakerk Brugge België 2008 ]
Tijdens Mater III kunt u werken en installaties van Jan De Wachter, Stefaan van Biesen en Geert Vermeire bekijken en beluisteren. Het Mater III openingsprogramma 29.11.2008 om 18 uur:
Verwelkoming gebeurde door Koen Seynaeve, voorzitter van de
Mater-werkgroep. Mater met stem en klank: Geert Vermeire & Stefaan van
Biesen en Lutgart van Ballaer (stemtherapeute).
Performance ‘Begroeting’: Jan De Wachter, Lutgart Van Ballaer, Geert Vermeire, Stefaan van
Biesen Mater (I, II, III): soundscape Stefaan van Biesen.
Installatie ‘Omphaloskapel’ van Jan De Wachter: visueel en auditief gebeuren rond het omphalosmysterie: een meditatieve excursie naar de herinneringsziel.
Plaats: H.-Magdalenakerk, Schaarstraat, nabij het Astridpark binnenstad Brugge (bushalte Nieuwe Gentweg bus 1 en 11). In de rand van MATER wordt een didactisch project opgezet, lezingen gehouden en films vertoond. Meer informatie op onze website:
‘Verwacht’ loopt van 30 november 2008 tot 11 januari 2009, van 10 tot 12 en 14 tot 16 uur. Niet toegankelijk op 25 december, 1 januari en zondagvoormiddag.
Een honderd en vijftigtal plastic waterflessen met een Materlabel verwijst naar het moederschap, naar het mysterie van geboorte, het levengevende. De flessen zijn spiraalvormig op de vloer geplaatst. Het eerste spiraal links verwijst naar een aloud baarmoederteken. De spiraalvorm rechts is een cyclisch symbool.
Er wordt een veld gecreëerd waarin de bezoeker een terugkeer ervaart naar een natuurlijkheid, een teruggevonden oorspronkelijkheid, een resonantie met de oerkracht waar het vrouwelijke principe al sinds mensenheugenis symbool voor staat. De vrouw staat voor stromende energie, getransformeerd licht. Op een ruimtelijke vrouwelijke figuur die men op de rugzijde ziet worden beelden van bronnen geprojecteerd. Zij verankeren het beeld met beelden van zuivering, plaatsen die aarde met de mens verbinden. Dit idee van verbinding wordt gerealiseerd via de beelden en een soundscape in de ruimte waarbij de bezoeker als het ware in het gebeuren stapt dat beeld en geluid aanwezig stellen. Hij ervaart door de beelden en geluiden die hem omringen een direct contact met de bron van het eeuwig vrouwelijke en de leven gevende aarde.
De soundscape is gemaakt van vrouwenstemmen uit alle delen van de wereld. Zij zijn de moeders van alle tijden, van alle continenten. Hun verhaal is een spiegel van het Maria gebeuren. Soms zijn ze gevlucht om te overleven, hun relaas is als de vlucht naar Egypte. Ook zij zijn niet gespaard van machten die gewetenloos omgaan met de menselijke erfenis. In deze zin zijn ze de historische emigranten van weleer. Zo maken ze verbinding met de emigratiegolf die heden ten dage in beweging is gebracht. Hun geschiedenis maakt een brug door de eeuwen heen. Het is een voortdurend actualiseren van het begrip ‘migrant’. Migratie is van alle tijden, ook Maria was een vluchtelinge. Ze is een teken van de vluchtende die thuisgekomen is in haar zelf.
Vaak is het beeld van Maria een van anonimiteit. Ze plaatst zich niet op de voorgrond, ze laat dingen gebeuren en berust liefdevol in de loop van het leven.
Boven het bassin in de kerk, gevuld met water, zweeft een papieren brief in kegelvorm met aantekeningen: 'woorden op water'.
Deze nederigheid vinden we ook terug in tal van andere godsdiensten. In het Boeddhisme is het, de vrouw van de Boeddha, die een mysterie blijkt te zijn voor zij die deze leer volgen. Als Gautama, de prins die op punt staat Boeddha te worden, zijn vrouw verlaat (het wereldse), verliest men ieder spoor van deze vrouw. Haar anonimiteit verbergt een berusting in het feit dat haar geliefde haar verlaat om verlicht te worden. Doch is deze anonimiteit geen falen of gemis aan spiritualiteit. Eerder is het een erkennen van een weg die ze zelf ook volgde. Sidhartha Gautama kon maar Boeddha worden doordat Yasódhará zijn spirituele tegenpool was. Het vrouwelijke principe is schijnbaar op de achtergrond verdrongen, maar is zeer sterk aanwezig. Zij belichaamd het principe van ‘stille werker’. Het in beweging zetten, niet door een activiteit die zich extravert wil tonen in de maatschappij, maar die onderhuids en in een stille intensiteit veranderingen doorzet.
.jpg)
Constructie van een kleine zone in de kerk, waarbinnen een audiovisueel gebeuren. Het oog en oor worden poorten tot herinneringsbeleving. De toeschouwer wordt via koptelefoon met geprepareerde geluiden (waaronder moederstemmen in het bijzonder) in kontact gebracht met zijn herinneringsziel. De beelden die hij aanschouwt geven aanleiding om een meditatieve excursie te versterken.
De beelden, twee grote, panoramische foto’s, tonen een figuur, de kunstenaar, tijdens een act. De foto’s werden genomen op bijzondere locaties. De Omphalos-performances noopten, verlangden, zochten een binding te verkrijgen met de navel van de Aarde.
Alle werken die we tonen in de Magdalenakerk staan niet op zichzelf, maar zijn verbonden, ze resoneren als het ware. Vandaar dat resonantie een rode draad is doorheen het gebeuren van deze tentoonstelling. Expliciet stellen we de resonantie aanwezig in het geluid dat de bezoeker omgeeft. Zowel tijdens de tentoonstelling als tijdens de performances. De geluidsdrager bevat een waaier van vrouwenstemmen, vrouwen van binnen en buitenland, migranten en Belgen. Hun stem is de basis van het vrouwelijke principe. Deze moederstemmen zijn een vermaterialisering van vrouwelijke krachten, van muzikaliteit, van empathie, aangeraakt worden via de stem, bewogen worden door de Mater. Klankwoorden zijn dragers van licht. Zij vertolken de universaliteit van Maria, als moeder aller moeders.
Vijf zwangere moeders werden tijdens de performance uitgenodigd om plaats te nemen op een ligbed met kussens. Jan De Wachter vertelde over de omringende geluiden die het ongeboren kind hoort. Het kind hoort niet alleen de moederstem, maar tevens de geluiden die de organen in het lichaam maken. Het kind kan selecteren wat het niet en wel wil horen. Het meest prikkelende voor de foetus is de moederstem. Geert Vermeire en Lutgart Van Ballaer lazen gedichten van Geert Vermeire. Stefaan van Biesen liet een klankschaal resoneren op het lichaam van de rustende dames, een resonantie die trilde op elke dame haar eigen frequentie.
De stem, woorden, zijn klanklandschappen waarbij deze klanken vloeien in de ruimte. Ze zijn niet conserveerbaar, ze lossen op en deinen uit in een aanwezigheid die een schijnbare afwezigheid is.
