over de Milena | voorbije projecten | komende projecten | filmarchief | agenda
Het filosofische pad werd in deze tentoonstelling geconcretiseerd in een installatie in Kasteel Cortewalle. Het filosofische pad en een reizende tentoonstelling zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. In het filosofische pad gaat het om een innerlijk reis, het tonen van een zoektocht, het nomadische, het onderweg zijn.
Het rechte pad van A naar B is per definitie oninteressant: dit is een vaststelling en een punt van vertrek. Het is het filosofisch laveren op deze lijn die ons de mogelijkheid geeft om te ervaren, te beleven en de spiritualiteit van het verstilde ogenblik te herkennen als een noodzakelijke voorwaarde tot inzicht en creatieve groei. De tocht is een voortdurende, slingerende beweging in een wisselend, imaginair landschap, een fluxus, die door alle twijfels heen op deze weg, de reiziger vergezelt, in alle seizoenen die alle aspecten van onze menselijke gevoelswereld symboliseren.
Een weg of heen of terug is imaginair. Het onderweg zijn is de ervaring die het pad definieert en bepaalt. Het is de weg van Friedrich Nietzsche, de weg die gedeeld wordt door de kunstenaar en de kunstenaar in ieder mens. Het is bewegen en bewogen worden door de aanraking van de ander, die ons uitnodigt te interageren, tot creativiteit, tot het scheppen van een wereld waarin een thuis ontstaat.
Zo vertolkt men een gedachte, die een vorm van kunst veruiterlijkt die niet wenst te verklaren maar die eerder een instrument van beleving wordt, die het bestaan niet pretendeert te willen bekampen of wil ontvluchten maar die dit als waardevol ervaart. Deze vorm van kunst is niet gebaseerd op het etaleren van het menselijke leed in onze samenleving, een leed dat onmiskenbaar aanwezig is in onze omgeving en in het politieke wereldgebeuren. Het is een vorm van kunst die autonoom is en die alternatieven tracht aan te reiken. Die vanuit het zorgende voor de medemens een positieve actieve impuls wil geven aan onze samenleving.
Het aspect van de kunstenaar als ‘spelende mens’, leidt tot een voorwaarde die de kunstenaar in staat stelt te ontdekken en te groeien. Dit labo, de zoektocht als verinnerlijkt proces, resulteert in het meer willen zien in de ons omringende werkelijkheid met het kunstwerk als eindresultaat, die deze gedachte gestalte geeft.
Ieder gebaar van zingeving getuigt van het méér in de werkelijkheid. Dit gebaar willen we artistiek beschouwen en laten groeien. De creatieve energie doet haar werk.
het zichtbaar maken van een pad
Tijdens de tentoonstelling ‘Artificial landscape’ van curator Angelique Campens in het Betoverde Bos in Sint-Maria-Aalter realiseerden Stefaan van Biesen en Geert Vermeire een filosofisch pad aan de hand van de installaties ‘conversation units’ en ‘Hieronymus trail’ en de ‘zoem’performance. ‘Hieronymus trail’ is een obstakel dat een onzichtbaar pad zichtbaar maakt en ook een alternatieve weg om het obstakel heen suggereert. Het hekken is obstakel en poort tegelijkertijd. Het is tevens een verwijzing en replica naar en van het paneel van ‘De verloren zoon’ van Hieronymus Bosch (©Museum Boymans - van Beuningen, Rotterdam).
‘Conversations units’ gaat over een woordeloze verbinding, er wordt een veld gecreëerd: een open ruimte binnen de ruimte, een plaats van ontmoeting in beleving. De ‘zoem’performance, een werk bestaande uit zoemklanken wordt uitgevoerd door het passerende publiek dat wordt gevraagd deel te nemen gaat eveneens om verbinding, samenhorigheid, in een klankentaal wordt een brug met de natuur gelegd, het is een communicatie met en vanuit voelen, het creëren van een woordeloze en gemeenschappelijke ruimte van verbinding. Als een open plek waar mensen onderweg elkaar vinden. Het vindt in het hier en nu plaats, kan niet worden vastgehouden, het passeert, verdwijnt onherroepelijk tijdens de creatie en suggereert hier mee ook weer ons onderweg zijn op een pad, verbonden maar steeds in beweging.
.jpg)